malayalamplus.com: 1200 Malayalam eBooks for free online reading

  സിൽബാരിപുരം ദേശമാകെ ഒരു കാലത്ത് വെള്ളക്കെട്ടുകൾ നിറഞ്ഞ പ്രദേശമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടു തന്നെ അവിടെ കൊതുകുകൾ വല്ലാതെ പെരുകിയ സ്ഥലമാണ്. അതിനാൽ, കൊതുകുശല്യം കാരണം നാട്ടുകാർ വല്ലാതെ ബുദ്ധിമുട്ടിയിരുന്നു. കൊതുകുകൾക്കും പ്രത്യേകം സംഘങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അത്തരം ഒരു സംഘം നാണുവിൻ്റെ വീടിനു മുന്നിലെ വെള്ളക്കെട്ടിൽ താവളമടിച്ചു. മുട്ടകൾ വിരിഞ്ഞ് കുഞ്ഞൻകൊതുകുകൾ പുറത്തിറങ്ങാൻ തുടങ്ങിയ സമയമായിരുന്നു അത്. അന്നേരം, അവരുടെ നേതാവ് ഉച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞു -"നിങ്ങൾ ആദ്യമായി വേട്ടയ്ക്ക് ഇറങ്ങുകയാണ്. ഈ വീട്ടിലെ ആളുകളുടെ രക്തം കുടിക്കാൻ പോകുമ്പോൾ നല്ലതു പോലെ ശ്രദ്ധിക്കണം. കാരണം അവർ ക്രൂരന്മാരാണ്. നമ്മളെ അവർ ശത്രുക്കളായിട്ടാണു കാണുന്നത്" അപ്പോൾ ഒരു കൊതുക് പറഞ്ഞു -"ഞാൻ ആദ്യം പോയി കുടിച്ചിട്ടു വരാം. അതുകഴിഞ്ഞ് മറ്റുള്ളവർ വന്നാൽ മതി " അങ്ങനെ ആ വീട്ടിലേക്ക് ആദ്യമായി കുഞ്ഞൻകൊതുക് പറന്നു കയറി. എന്നാൽ, കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് വളരെ സന്തോഷത്തോടെ അവൻ മടങ്ങി വന്ന് നേതാവിനോടു പറഞ്ഞു -"അങ്ങ് പറഞ്ഞതു തെറ്റാണ്. മനുഷ്യർക്ക് നമ്മളോടു വലിയ സ്നേഹമാണ്. എൻ്റെ മൂളിപ്പാട്ട് കേട്ടയുടൻ, അവരെല്ലാം കൈ കൊട്ടി എന്നെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക...

Once upon a time, the entire region of Silbaripuram was filled with stagnant water and marshy lands. Because of this, mosquitoes bred there in huge numbers, and the local people were struggling terribly with the mosquito menace. The mosquitoes even had their own organized gangs. One such gang set up its base in a puddle right in front of Nanu’s house. It was the time when the eggs had just hatched, and the young mosquitoes were getting ready to step out. Their leader announced loudly, "You all are going out for your very first hunt. When you go to suck the blood of the people in this house, you must be extremely careful. They are cruel and look at us as their biggest enemies." One brave little mosquito piped up, "Let me go and have my fill first. The rest of you can follow later." With that, the tiny mosquito flew into the house. After a while, he returned looking very happy and told the leader, "Sir, you were wrong! Humans actually have a lot of love for us. T...

പണ്ട്, സിൽബാരിപുരം ദേശത്ത് ആശ്രമത്തിലെ ഗുരുജിക്ക് നാല് ശിഷ്യന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു.പല അവസരങ്ങളിലായി രാജാവും ജന്മിമാരും ഗുരുവിന് സമ്മാനങ്ങൾ നൽകുന്നതു പതിവായിരുന്നു. ഒരു സ്വർണം പൂശിയ കുടവും വെള്ളികുടവും ചെമ്പുകുടവും മൺകുടവും സമ്മാനങ്ങൾക്കിടയിൽ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം - ആ മുറി വൃത്തിയാക്കാൻ വന്ന 4 ശിഷ്യന്മാർ ഈ കുടങ്ങൾ വൃത്തിയാക്കുന്ന വേളയിൽ കുടങ്ങളേക്കുറിച്ച് ഓരോ കാര്യങ്ങൾ പറയാൻ തുടങ്ങി. ക്രമേണ പലതും പറഞ്ഞ് ശിഷ്യന്മാർ ദേഷ്യപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. ഇതു കേട്ടുകൊണ്ട് ഗുരു അങ്ങോട്ടു വന്ന് അവരോടു പറഞ്ഞു - ''ഇന്ന് നിങ്ങൾ ദൂരെയുള്ള തടാകത്തിൽ നിന്നും ഈ നാല് കുടങ്ങളിൽ വെള്ളം കൊണ്ടുവരിക. ഇഷ്ടമുള്ള കുടം നിങ്ങൾ നാലു പേർക്കും എടുക്കാം" ഗുരു പോയപ്പോൾ സ്വർണ്ണം പൂശിയ കുടത്തിനായിരുന്നു നാലു പേരും വാശി പിടിച്ചത്. ഏറ്റവും കരുത്തൻ മറ്റുള്ളവരെ ഭയപ്പെടുത്തി അത് സ്വന്തമാക്കി. പിന്നെ, വെള്ളിക്കുടം രണ്ടാമൻ പിടിച്ചു വലിച്ച് മേടിച്ചു. മൂന്നാമന് ചെമ്പു കുടവും കിട്ടി. നാലാമൻ നിരാശയോടെ മൺകുടവുമായി നടക്കാൻ തുടങ്ങി. നടന്ന വഴിയിൽ സ്വർണ്ണക്കുടവും വെള്ളിക്കുടവും ഉണ്ടായിരുന്ന രണ്ടു പേരും അഹങ്കാരത്തിലായിരുന്നു. എന്ന...

Once upon a time, in the land of Silbaripuram, a Guruji lived in an ashram with his four disciples. Over the years, it was common for the local King and landlords to offer various gifts to the Guru. Among these gifts sat four distinct pots: one gold-plated, one silver, one copper, and one made of clay. One day, while the four disciples were cleaning the room, they began discussing the pots. What started as a simple conversation quickly turned into a heated argument, with each disciple boasting about which pot was superior. Hearing the commotion, the Guru entered the room and said, "Today, I want the four of you to go to the distant lake and bring back water in these four pots. You may choose whichever pot you like." As soon as the Guru left, a scuffle broke out over the gold-plated pot. The strongest disciple intimidated the others and grabbed it for himself. The second disciple fought for and secured the silver pot, while the third took the copper one. The fourth disciple, l...

  പണ്ട്, സിൽബാരിപുരം രാജ്യത്ത് വിക്രമൻ രാജാവ് ഭരിച്ചു വന്നിരുന്ന കാലമായിരുന്നു അത് . ഒരിക്കൽ, ഉറ്റ ചങ്ങാതികളായ ചീരനും സോമുവും കൂടി ചന്തയിലേക്കു പോയ സമയത്ത് ഇലകൾക്കിടയിൽ ഒരു തുണിക്കിഴി വീണു കിടന്നതു ശ്രദ്ധിച്ചത് സോമു ആയിരുന്നു. അവൻ പെട്ടെന്ന് അതെടുത്തു. പക്ഷേ, ചീരൻ പേടിച്ചു നിന്ന സമയത്ത് സോമു തുറന്നു നോക്കി. അവൻ പറഞ്ഞു -"ദേ, നോക്കടാ, ഇതിൽ നിറയെ സ്വർണനാണയങ്ങളാണ് " ഉടൻ, ചീരൻ പറഞ്ഞു -"ഹാവൂ! നമ്മുടെ ദാരിദ്ര്യമെല്ലാം ഇതോടെ തീർന്നു. നേർ പകുതി എനിക്കു തരൂ" എന്നാൽ, സോമുവിൻ്റെ മറുപടി മറ്റൊരു വിധത്തിലായിരുന്നു - "ഇത് എടുത്തത് ഞാനാണ്. അതിനാൽ ഇത് എൻ്റെ മാത്രം നാണയങ്ങളാണ്. ഒരെണ്ണം പോലും നിനക്കു തരില്ല. വീട്ടിൽ ചെന്ന് അത്യാവശ്യം വേണ്ട പാണ്ടക്കെട്ട് എടുത്ത് ഞാൻ കോസലപുരത്തേക്ക് രക്ഷപെടുകയാണ് " പിന്നെ, ചീരൻ യാതൊന്നും മിണ്ടിയില്ല. ചീരൻ ചന്തയിലേക്കു നടന്നു. സോമു വേഗത്തിൽ വീട്ടിലേക്കും. വീട്ടിലെത്തിയ സോമു പാണ്ഡക്കെട്ടുമായി കോസലപുരം ലക്ഷ്യമാക്കി നടപ്പുതുടങ്ങിയിരുന്നു. ഇതേ സമയം, കൊട്ടാരഭടന്മാർ നാണയം തപ്പി നാടെങ്ങും നടക്കുകയായിരുന്നു. കൊട്ടാരത്തിൻ്റെ ചന്തയിലെ പണപ്പിരിവ് ആയിരുന്നു...

Once upon a time, it was the period when King Vikraman ruled over the Kingdom of Silbaripuram. One day, close friends Cheeran and Somu were heading to the market when Somu noticed a cloth bundle lying hidden among the leaves. He quickly picked it up. While Cheeran stood there trembling with fear, Somu opened it to take a look. He exclaimed, "Arre, look here da! This is full of gold coins!" Immediately, Cheeran said, "Havo! Our poverty is finally over with this. Give me exactly half." However, Somu’s reply was quite different: "I am the one who picked this up. Therefore, these coins belong only to me. I won’t give you even a single one. I’m going home to pack my essential belongings and escaping to Kosalapuram." Cheeran didn't say another word. He simply walked toward the market, while Somu hurried home. After reaching home, Somu took his bundle and started trekking toward Kosalapuram. At the same time, the palace guards were searching high and low acro...

  പണ്ട്, സിൽബാരിപുരം ദേശത്ത് മനോഹരമായ ഒരു തടാകം ഉണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ ഒരു തടാകത്തിനു വേണ്ടിയ സകല ജീവികളും ഉണ്ടായിരുന്നു. മുതലകൾക്ക് ഇഷ്ടം പോലെ മീനുകളും തിന്നാൻ കിട്ടുന്നുണ്ട്. ഒരു ദിവസം, രണ്ട് തവളകൾ തടാകത്തിൽ ഉന്തിനിൽക്കുന്ന ചെറിയ പാറയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അന്നേരം, അവിടെ നീന്തി നടക്കുന്ന ചെറുമീൻ ഒന്നാമത്തെ തവളയെ നോക്കി പറഞ്ഞു - "നീയാണ് ഏറ്റവും നീളത്തിൽ പറന്നു ചാടി വെള്ളത്തിലൂടെ പോകുന്നത്. മറ്റു തവളകൾക്ക് നിൻ്റെ കഴിവില്ല" ഇതു പറഞ്ഞിട്ട് മീൻ പോയെങ്കിലും രണ്ടാമന് അത് ഇഷ്ടമായില്ല. അവൻ പറഞ്ഞു -"ആ മീൻ പറഞ്ഞത് വെറും വങ്കത്തരമാണ്. എൻ്റെ ചാട്ടം അത് കണ്ടിട്ടില്ല" കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവർ രണ്ടും വലിയ വഴക്കായി. ഇതെല്ലാം ശ്രദ്ധിച്ച് ഒരു മുതല വെള്ളത്തിൽ കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. മുതല ഈ കാര്യത്തിൽ ഇടപെട്ടു - "നിങ്ങൾ പരസ്പരം വഴക്കിടാതെ മൽസരിച്ച് വിജയി ആരാണെന്ന് തീരുമാനിക്കൂ" അത് രണ്ട് തവളകൾക്കും സ്വീകാര്യമായി. അവർ ഒരുമിച്ച് പാറപ്പുറത്തു നിന്ന് താഴെ വെള്ളത്തിലേക്ക് ചാടാൻ മുതല പറഞ്ഞു. തവളകൾ പരമാവധി ശക്തിയെടുത്ത് മൽസരബുദ്ധി മാത്രം മനസ്സിൽ ഓർത്ത് ചാടി. പറന്നു വരുന്ന രണ്ട് തവളക...